ben je moeder

werd mij gevraagd

nee, antwoordde ik

maar ik was het bijna

Er was eens… een leventje dat groeide in mijn buik. Vanaf de eerste roze streep wilde ik het de wereld, de sterren, het universum geven. Maar het leven nam een onverwachte en dramatische wending en confronteerde mij met de keuze waarvan ik nooit had gedacht deze te moeten maken.

Een keuze die ik ook niet wílde maken. Maar een moeder doet nu eenmaal alles om haar kind te beschermen, zelfs als dit betekent dat het kind nooit geboren zal worden. Het brak mijn hart.

Negen weken in mijn buik, een leven lang in stilte de herinnering aan wat was en wat als

Ik noemde hem Lukas. Een herinnering. Aan mij gegeven om te dragen op mijn pad van rouw. Over hem praten kon ik niet, schrijven kon ik wel. Rauwe lappen tekst vol verdriet en woede, die met de tijd zachter werden. 

Er ontstond een tastbare herinnering in de vorm van een verhaal. Een verhaal om te bewaren, om eventjes weg te kunnen leggen en ook weer op te kunnen pakken. Zodat het kind dat ik ooit letterlijk heb gedragen, hoe kort het ook was, nooit hoeft te worden vergeten.

Liselore Rugebregt

Redacteur | Journalist | Tekstschrijver

Opleidingen

Verlies-, Rouw- & Stervensbegeleiding | Post-hbo | 2021 | Academie voor Geesteswetenschappen

Culturele Antropologie & Ontwikkelingssociologie | BSc | 2012 | Universiteit Utrecht

Lees meer over mijn verhaal in het interview De dood midden in het leven: abortus