Rouw en suïcide
De vogel was gevlogen
Op de dag van zijn uitvaart kwam ik erachter dat hij het raam van het atelier was vergeten te sluiten. Dagenlang had het opengestaan, niemand had ingebroken… maar de vogel was gevlogen.
Rouw en abortus
Eerst overleven, dan vergeven
Najaar 2018 De stilte van de sluipende mist in die laatste herfstdagen heeft zich opgetrokken tot de nok van het klooster waar ik op de zoldervloer zit. Om mij heen een kring van mensen met Lees verder
Rouw en abortus
Ongebruikelijk mededogen
Voorjaar 2018 Ik zag de flits van twijfel in haar ogen. En het subtiele trekken van haar mondhoek terwijl ze haar wang lichtjes naar binnen zoog. De afdruk van de echo lag ondersteboven op het Lees verder
Rouw en suïcide
De laatste herinnering
Voorjaar 2025 Het gras is uitgedroogd. De scherpe puntjes prikken zachtjes in mijn voeten. Elk prikje als een vriendelijke herinnering om niet te ver af te dwalen. In. gedachten. Verloren. Te. Raken. Om in de Lees verder
Rouw en abortus
Geen tijd! Geen tijd!
Voorjaar 2018 Nog geen week gaf ik mezelf. Nog geen week en ik stond weer op de werkvloer. Nabloedend en al. Opgejaagd door ingebeelde verwachtingen en aannames. ‘Geen tijd! Geen tijd! Hoezeer het mij ook Lees verder
Rouw en suïcide
Nanosecondes aan herinneringen
Soms zie ik hem… in wat was en wat had kunnen zijn. Als ik opkijk en in de verte staar door het raam. Ineens fietst hij dan langs. Ik herken hem meteen, in het silhouet Lees verder