Rouw en suïcide

Op de dag van zijn uitvaart kwam ik erachter dat hij het raam van het atelier was vergeten te sluiten. Dagenlang had het opengestaan, niemand had ingebroken… maar de vogel was gevlogen.

Wie weet, waar hij is terechtgekomen toen zijn ziel losliet en ik nog wanhopig zijn hand vasthield. Wie weet, waren het alsnog de bergen waar hij zijn laatste oversteek maakte en definitief losliet.

Onbewust verdween hij al zo lang. Zijn blik gericht op iets wat ik niet kon zien. En ondertussen slikte ik al mijn tranen in, doodsbang dat hij zich om zou draaien en mij zou zien huilen.

wanneer jij geboren wordt en de nacht jou welkom heet spits ik mijn kinderoren, ik wil een zusje, maar hoor al jouw naam, troost wordt mij als eerstgeborene geboden in mijn armen mag jij liggen; de laatstgeborene de lijn is gebroken… kom maar hier, kom snel, met je scheve muts Lees verder