Voorjaar 2026
Met mijn koffiekopje halverwege mijn mond bevries ik. Geen enkele beweging maak ik meer. Argh, de kleinste beweging en ik mis mijn kans. Dat zal me niet nog een keer overkomen! Uiterst behoedzaam draai ik mijn hoofd richting het balkon. Daar zijn ze weer!
Twee pimpelmezen vliegen nieuwsgierig om het nestkastje heen dat op het balkon klaarstaat om opgehangen te worden. Een paar dagen eerder zag ik ze ook al. Maar ja, dat was pas NADAT ik ze al had opgeschikt door voor het raam te gaan staan om van het ochtendzonnetje te genieten.
Verschrikt vlogen ze weg. Eentje had zelfs al een snavel vol met hondenharen (van de buren) om dat ontzettend handige houten holletje in te richten als nieuw nestje. Een unicum in de grote stad waar woningnood ook voor vogels een grote zorg vormt. Dat het nestkastje nog niet aan de muur hing, dat namen ze maar voor lief.
Het doet me denken aan de tijd dat ik nog een eigen ‘hol’ had. Eigenlijk was het een atelier. Een gezamenlijke ruimte waar ik met mijn broer(tje) gebruik van zou maken. Aan de ene kant stond mijn bureau om te schrijven. Aan de andere kant slingerden zijn schildersspullen en was de muur bedekt met canvas.
Een groot kunstwerk wilde hij nog maken voor hij deze wereld zou verlaten. Het is hem niet gelukt. Op de dag van zijn uitvaart kwam ik erachter dat hij het raam van het atelier was vergeten te sluiten. Dagenlang had het opengestaan, niemand had ingebroken… maar de vogel was gevlogen.
Liselore Rugebregt
Copyright © 2026
Heeft dit verhaal je geraakt en wil je het graag (gedeeltelijk) overnemen of gebruiken? Neem dan eerst even contact op voor toestemming.
Uitgelichte afbeelding: Arif ID via Pexels
Tags: suïcide | zelfdoding | zelfmoord | nabestaanden | rouw | verdriet | verlies
